Sonntag, 20. Mai 2012

re-umre

geçen sene umre'miz madden ve manen yarıda kalmıştı:)
bu yıl tekrar niyetlenir gibi olduk derken, kendimi orda buldum.
duygu yoğunluğu yok orada.
bir tek duygu'nun en ifade edilmeyeni var.
anlaşabilme, anlaşılabilme yetilerindeki gelişimlerim daha hızlı ilerleme kaydedebildi orada..
bu düşünce muhakkak tartışılır; fakat herkesin en hızlıdan gitmesini-
ve oralarda eğitsel bir devre geçirmesini diliyorum!
















Mittwoch, 9. Mai 2012

kümmel


Detmold'da bir müzeye sergi düzenlemeden evvel, 
müzenin 100 yıllık ardiyesini gezmek, 
bir milletin kayıp hazineleri arasında bulunmak, herkese nasip olmaz. 
Oyuncaklardan tut, dikiş makinalarına kadar yok yoktu.
Eve götürmek istediklerim olduysada, resim çekmeyle yetinmek zorunda kaldım.







Sonntag, 6. Mai 2012

Montag, 28. Februar 2011







































ömer yola cikdi. istanbula gidiyor.
bana da bilet al diye sms yazdim. 
cevabi cok politikdi.
"seninle istanbulda bahar yasanir, matem degil."
git basimdan, seni mi tasiyacagim pesimde diyecegi yerde, kibar olmayi tercih ediyor :))
cenazeye gittiler. hepsi. herkes. bir tek ben degil.


Samstag, 19. Februar 2011

en güzel manzara (:



tatil basladi. sinavlar bitti.
gezinmeye devam :)

hatta sevinmeye devam. istanbul.


Freitag, 4. Februar 2011

hobareyy



cok sirinler; kuduranlar. 
kepce olup, corbayi karistiranlar. 
corbanin icine düsüp, sinirden kipkirmizi olanlar.


bosverelim diyenler.
kendi kendine yine trip atti diyenler.
belli etti kendini diyenler.
biz onu öyle kabul ettik, basa gelen cekilir diyenler.
ve bu denilen herseyi dinleyenler.
huzur güzel birsey.
etrafdaki herseyi izlemek de güzel birsey.
karismamak. susmak.
bosvermislik herkese gecerli. ayirim yok.




Freitag, 29. Oktober 2010

pek güzel



herseyin güzel gitmesi icin dua edersin. sonra gecer bu zaman. bakarsin ki, tüm güzellikler yagmur niyetine üzerine yagar. korkutur biraz. hersey bu kadar güzel olmak zorunda degil cünkü.

Dienstag, 26. Oktober 2010

mould



felsefe dersinde duygularin felsesini konu edinmis prof.
90 dakika boyunca, önündeki kagittan okuyor. her 2 saniyede bir mikrofona carpiyor. her 7 saniyede bir cebindeki kalemini düzeltiyor, ve her 13 saniyede bir kagitlari düzene sokuyor.


ömerin dayisi bolu üniversitesinde prof oldu bu sene. biz martta ziyaret etmisdik boluyu. bir profun özel hayatini yakinen takip ettim. sabah kalkiyor, ogluyla kahvalti yapiyor. sonra bir cikiyor pir cikiyor evinden. aksam eve geldiginde, ögrencilerinden sikayet ediyor.
o gün bu gündür, proflara karsi olan hayranligimin yüzde yetmisi kayip. sanirim boluda dayimin calisma odasinda cöpe atildi :)

Mittwoch, 20. Oktober 2010

maraton



tuhaf tuhaf rüyalar görüyorum. sabah uyandigimda gülme geliyor. bu kadar renkli olmamasi gerek rüyalar.
sonra sürekli recel yapiyorum.
bögürtlen ve ceviz. erik ve tarcin. grapefruit ve havuc.

Montag, 18. Oktober 2010

Bu Dansı Bana Lütfeder Misin?




Önce dağınık saçlarımı topladım, sonra olası bir öyküde ne gerekliyse tek tek yaptım. Adımlarım sıklaştı evin içinde. Sessizlikle birlikte yalnızlığım odanın içinde yoğunlaştı. Boğulacaktım az kaldı, boğulası bir ifadem vardı.Suretimi aynalar çaldı…

Gün bütün hızıyla akıyor, bana uğramadan gecesini buluyordu. Geniş bir çatısı vardı anlatımların, ben anlık yaşıyor, okuduklarımı zihnimde yoruyor ve gülüp geçiyordum. Gülmek denemezdi, hayatı canlandırmak gibi bir şeydi. Allah insanları yaratırken tebessümü sadaka vermişti sanki.

Gün ve gece birbirinden bahtiyar adımlarda, bütün atlar, yelelerini rüzgâra mihr vermiş gibi gururda. İmlası yarım kalmış bir gözyaşı şiiri tepemde ve yenilgilerim bir köşede, yenilgilerimi kutluyor yalnızlığım, sessizliğim ritim tutuyor…

Fonda henüz tanışmadığım bilmem kaç tını, doğallığı yüzüme çarpmış bir ton hal diziliyor dizlerime. Sessiz kalıyorum hala, akşam yemeğini hazırlama telaşı çöküyor mutfaklara.

Hüzün salgını olur bu aylarda, vedası bitmemiş bir sevgilinin vebali gibidir. Klişe kalır bütün anlatımlar, diller sanki doğuştan lal olur… Herkes anlatır, herkes yanılır ya, müzik girer ansızın yalnızlığıma… Ve anlatır bir delinin dibacesini. Hüzün bile yama durur kalıtsal haletime. ‘ben her şeyi senin için hatırlayacağım’ diye buyurur bir film, geceye emrivaki olmaz, rızası gerek…

- bütün yıldızları farklı olan, yaratıcının Settar ismine nazar eden ve her şeyi gizleyip bir gönlümü gizleyemeyen gece’m, bu dansı bana lütfeder misin?

öyküzen..

Dienstag, 12. Oktober 2010

welthaftigkeit/weltlosigkeit



ilk ders uyuttu. ne güzel basladi derkene, yeni bir profla tanistik. ayh, klavyemde kil var. burda kesiyorum. cok igggrenc :S

Mittwoch, 8. September 2010

Bir bakışın ölmem için yetecek Anla Mona Roza, ben bir deliyim..



















Yolunda gitmezse birsey, insanin akli takilir.
Kanca. Balik. Yusuf.

Misal sinava hazirlanirsin 10 gün. Ve "o" gün gelir..
Ve sen yarim seneligine buza koyarsin ezberindeki Nietzscheyi.
Oysa ki Nietzschenin bile sasiracagi mantikla, alakasiz baglantilar kurmustun.
Nietzscheden nefret edebilecek hale gelmistin onu okuya okuya.

Ve Zinan cika gelir dogumgününde.
"Blind Booking"den bahseder. Ve Istanbuldan. Ve cekip gitmekden.
Tamda o günde.

Ve Istanbulu özledigini animsarsin.
Öyküzeni. Gülmesini. Sesini.
Onun kadar güzel gülen bir insan hic görmedinki.

Ve nedense Barisin elinde bir Sezai Karakoc kitabi yakalarsin.
Ve aklina Mona Roza gelir.
Ve ellerine bakarsin.
Ve seversin kendini yine. Ve simarikligin aklina gelir.

Herneyse. Tatil basladi.
Yani sinavlar bitti.
Kahve ve kek zamani.

Montag, 6. September 2010

off



Önce nefesim daraldi. Sonra siyah noktalar olustu. Büyüdüler. Icine düstüm o deliklerin.

beyazi severim. yanlnizigi da. ama zorunluluk, muhtaclik. hic girmeyelim bu konuya.
oda arkadasim kanser. anne. dul. esi kalb krizi gecirmis bir kac ay önce. sonrada kanser oldugu haberi.
ve gözyaslari akmadan önce: ogullarimin bana ihtiyaci var-ölmemem gerek.

Freitag, 3. September 2010

adacayi ve eczaci kiz




dün adacayi icerken, ayse aradi. kücügüm olmasina ragmen, ilginc bir ablalik özelligi var :)
adacayi mi? cok icme, biliyorsun, zararli. yani bir bardak yeter.
bende icmisken 10 bardak icmeyi düsünüyordum, ama iyi ki aramis beni aysecik.

Mittwoch, 1. September 2010

gece ve gökyüzü ve yeryüzü ve biz




Mondnacht
Joseph Freiherr von Eichendorff

Es war, als hätt' der Himmel
Die Erde still geküßt.


Donnerstag, 26. August 2010

Rüzgarı işit..


Bugündeyiz. Bugün cok güzeldi.
Dün daha da güzeldi. Annemlerin evinde uyandim yine.

Iftardan sonra evimize ilginc bir huzur esiyor.
Hayir, karnimizi doyurdugumuz icin degil. Pencereler de rüzgara meyilli degil.
Nedir bilmiyorum. Farkli birsey. Anlatmasi güc.
Cay demliyorum. Siyah degil. Bazi bazi siyah da olabilir. 
Fakat cogunluk yesil cay. Gül yaprakli, lavantali. Tüm mutfagi o koku sariyor. 
Huzurun kokusu da anlatilmaz ki simdi.
Sessizlik. Hüzün. Sevgi. Simariklik. Kirik Cocuk. Herseyden biraz. 
En cok da benden.
Kirik cocuk da beni izliyor. Kediye benzetiyor. 
Ama yinede kedi istegimi gecirmiyor bu. Kedi lazim bana.

Evimle alakali da güzel birseyler var demi bu yazida?
Sanki evimi sevmiyormus havasi vermek istemiyorum :P
Pek severim ben evimi :Ppp Simarmasin diye öyle yapiyorum ben :)